Andvari

Zamówił ją kolega. Ten sam, który kiedyś kupił ode mnie taborety — pierwszą rzecz, jaką w ogóle sprzedałem. Wrócił: potrzebuję szuflad pod biurko. I zamka, bo w domu jest dwulatek. Andvari to karzeł, który strzegł skarbu pod wodospadem. Ta szafka strzeże rzeczy, do których gigant metrowego wzrostu nie powinien mieć jeszcze dostępu.

Fronty z czereśni. Pierwszy raz w palecie — dotąd był dąb, jesion, orzech. Czereśnia będzie ciemnieć przez pierwszy rok, dostrajając się do dębowego korpusu na oczach właściciela. Sęk na środkowym froncie został. Czarne smugi minerałów też. Defekt jest detalem.

Zamek miał być kupny, mechaniczny. W którymś momencie przestało to pasować do reszty. Został drewniany kołek. Dwa lata doświadczenia życiowego to za mało, żeby go rozgryźć — a kiedy przestanie wystarczać, będzie znaczyło, że młody ze swojego zamka wyrósł. Mebel na to spokojnie poczeka.

Korpus z dębu 22 mm, łączony na kołki strugane z własnych ścinków — z tej samej partii drewna, z której powstał mebel. Narożniki to nie nakładka: każdy róg jest wyprowadzony z litej listwy ~3×6 cm, żeby zaokrąglenie na górze mogło być naprawdę duże. Dwulatek, który wpadnie na ten mebel, nie ma o co uderzyć. Przycisk do papieru leżący w szufladzie to odcinek tej samej listwy. Poza prowadnicami i sklejką na dna nic tu nie przyjechało ze sklepu.

Pierwsze szuflady w historii tego warsztatu. Boki z dębu 19 mm, dna ze sklejki w korytkach, prowadnice dolnego montażu schowane pod dnem — żeby bok szuflady został czysty, bez stalowej szyny w połowie wysokości. Geometria prowadnic wymusiła fronty wystające 8–10 mm przed korpus. Zamiast to ukrywać, dostały zaokrąglone krawędzie. Konsekwencja wygląda jak decyzja, bo nią została.

Zamek to otwór i kołek. Kołek wchodzi nad górną szufladą i blokuje ją w korpusie; żeby otworzyć, trzeba go wyjąć. Zrobiłem dwa, o różnych średnicach — mniejszy i większy, do wyboru, plus zapas. Takie rzeczy giną. W domu z dwulatkiem giną szybciej.

Liczby, które zostały po Andvarim w notatniku.